لجن روغنی یک جریان زباله پیچیده است که در طول تولید میادین نفتی، ذخیره سازی نفت خام، تمیز کردن مخازن، عملیات پالایشگاه و مدیریت زباله های مربوط به حفاری تولید می شود. این ماده معمولاً حاوی هیدروکربن های نفتی، آب، جامدات ریز، ماسه، محصولات خوردگی و بقایای شیمیایی است. از آنجایی که ترکیب آن از مکانی به مکان دیگر تغییر می کند، تصفیه مؤثر معمولاً به یک فرآیند یکپارچه نیاز دارد تا یک دستگاه واحد.
هدف اصلی تصفیه لجن روغنی، جداسازی هرچه کارآمدتر نفت، آب و جامدات است. یک خط تصفیه معمولی ممکن است شامل غربالگری، شرطی سازی خوراک، گرمایش یا رقیق سازی، جداسازی امولسیون، لخته سازی، جداسازی سانتریفیوژ، جداسازی نفت و آب، تصفیه فاضلاب و آبگیری نهایی جامدات باشد. هر مرحله بر اساس منبع لجن، محتوای نفت، محتوای آب، توزیع اندازه ذرات، ویسکوزیته و هدف دفع یا استفاده مجدد انتخاب می شود.
جداسازی مکانیکی اغلب هسته سیستم است. سانتریفیوژ دکانتر یا سانتریفیوژ سه فازی از نیروی گریز از مرکز بالا برای تسریع جداسازی استفاده می کند. جامدات سنگین تر به سمت دیواره کاسه حرکت کرده و توسط نقاله پیچی تخلیه می شوند، در حالی که فاز نفت و فاز آب بر اساس اختلاف چگالی جدا می شوند. در مقایسه با تصفیه طبیعی، تصفیه مبتنی بر سانتریفیوژ عملیات مداوم، چیدمان فشرده و کنترل فرآیند بهتر برای لجن روغنی با جامدات بالا را ارائه می دهد.
برای لجن های با امولسیون بالا یا با روغن بالا، پیش تصفیه به ویژه مهم است. گرمایش می تواند ویسکوزیته را کاهش دهد، شرطی سازی شیمیایی می تواند امولسیون های پایدار را بشکند و لخته سازی می تواند به ذرات ریز کمک کند تا توده های بزرگتری تشکیل دهند. در برخی پروژه ها، ممکن است برای جامدات به شدت آلوده، از دفع حرارتی استفاده شود، جایی که هیدروکربن های نفتی با حرارت از ماتریس جامد جدا شده و از طریق تراکم و تصفیه گاز خروجی مدیریت می شوند.
یک سیستم تصفیه لجن روغنی با طراحی خوب به کاهش حجم زباله، بازیابی بخشی از فاز نفت، کاهش بار فاضلاب پایین دست و زباله های جامد و بهبود مدیریت زیست محیطی در محل کمک می کند. برای میادین نفتی، پالایشگاه ها، مخازن ذخیره و شرکت های خدمات زیست محیطی، بهترین راه حل صرفاً بزرگترین دستگاه نیست، بلکه پیکربندی فرآیندی است که با خصوصیات واقعی لجن و اهداف پروژه مطابقت دارد.
