در طول حفاری، گاز سازند می‌تواند وارد سیال حفاری برگشتی شده و گل بریده از گاز ایجاد کند. گاز محبوس می‌تواند چگالی مؤثر و رفتار جریان سیال حفاری را تغییر دهد، به نوسانات سطح کمک کند و عملیات پمپاژ و کنترل مواد جامد را ناپایدارتر کند. در مواردی که سازندهای گازدار یا نگرانی‌های کنترل چاه وجود دارد، مدیریت گاز نیز بخشی از برنامه گسترده‌تر ایمنی و نظارت در محل است.
دستگاه گازگیر خلاء یک واحد کنترل مواد جامد است که برای حذف گاز محبوس از سیال حفاری طراحی شده است. این دستگاه جایگزین تجهیزات کنترل چاه نمی‌شود و نمی‌تواند هر علت ورود گاز را حل کند. نقش عملی آن گازگیری از سیال حفاری برگشتی، پشتیبانی از شرایط پایدارتر گل و کاهش تداخلات مرتبط با گاز با مراحل بعدی گردش و جداسازی است. این واحد باید همراه با لرزاننده شیل، مخازن گل، پمپ‌های گریز از مرکز، دسندر، دسیلتر و سانتریفیوژ دکانتر در نظر گرفته شود.
اصول عملکرد پایه
یک دستگاه گازگیر خلاء به طور کلی فشار منفی در یک محفظه تصفیه ایجاد می‌کند تا حباب‌های گاز محبوس بتوانند از سیال حفاری جدا شده و خارج شوند. سیال تصفیه شده به سیستم گردش باز می‌گردد، در حالی که گاز جدا شده از طریق لوله‌کشی و حفاظ‌های مناسب برای محل هدایت می‌شود. طرح‌های تجهیزات متفاوت است، اما اولویت‌های مهندسی مشابه هستند: تغذیه پایدار، تماس مناسب گاز و مایع، تولید خلاء قابل اعتماد، کنترل جریان گاز و ادغام مداوم با گردش گل.
محل فیزیکی دستگاه گازگیر نباید بدون بررسی از یک نقشه عمومی کپی شود. چیدمان نهایی به مسیر جریان برگشتی، شدت بریده شدن گل توسط گاز، سیستم گل، چیدمان مخزن، تجهیزات پایین‌دستی و فواصل ایمنی مورد نیاز بستگی دارد. یک هدف طراحی رایج، تصفیه گل بریده از گاز قبل از رسیدن به واحدهای پایین‌دستی است که به تغییرات جریان یا چگالی حساس‌تر هستند، در حالی که از چیدمان‌هایی که باعث ناپایداری مایع، بازگردش گاز یا دسترسی دشوار برای نگهداری می‌شوند، اجتناب می‌شود.
ملاحظات انتخاب
سیستم گل و وضعیت گاز را درک کنید
سیالات حفاری مبتنی بر آب، مبتنی بر نفت و مبتنی بر سنتتیک می‌توانند در ویسکوزیته، تمایل به کف کردن و رفتار آزادسازی گاز متفاوت باشند. قبل از انتخاب تجهیزات، چگالی گل، ویسکوزیته، محتوای جامدات، نرخ گردش مورد انتظار، فراوانی بریده شدن گل توسط گاز و هرگونه خطرات ویژه مرتبط با بخارات هیدروکربنی یا سولفید هیدروژن را بررسی کنید. برای بازه‌های پیچیده، برنامه گازگیری باید با پرسنل مهندسی گل و ایمنی محل بررسی شود.
سیستم گردش کامل را مطابقت دهید
دستگاه گازگیر باید با سطح مخزن گل، چیدمان تغذیه، پمپ‌های گریز از مرکز یا اختصاصی، لوله‌کشی ورودی و خروجی و منطق کنترل کار کند. ظرفیت اسمی بزرگتر به طور خودکار راه‌حل بهتری نیست. تغذیه ناپایدار، حجم ناکافی مخزن، یا مقاومت نامتناسب لوله‌کشی می‌تواند مانع از عملکرد مداوم هر واحد شود. از تامین‌کنندگان باید خواسته شود قبل از توصیه چیدمان، نمودار گردش، پارامترهای گل و فضای موجود را بررسی کنند.
ایمنی و نگهداری را از ابتدا برنامه‌ریزی کنید.
هدایت گاز، تهویه، تشخیص گاز، طبقه‌بندی مناطق خطرناک و اینترلاک‌ها باید با الزامات محلی، ارزیابی ریسک محل حفاری و مشخصات پروژه تأیید شوند. زبان بازاریابی عمومی جایگزین بررسی مهندسی نیست. در طول عملیات، وضعیت خلاء، سطح مایع، لرزش، آب‌بندی‌ها، لوله‌کشی تخلیه و آلارم‌ها را نظارت کنید. نگهداری باید شامل پمپ خلاء، شیرها، آب‌بندی‌ها، اجزای توزیع مایع و بررسی انسداد یا نشتی در خطوط متصل باشد.
ارزش عملی در محل دکل.
گازگیری پایدار به محدود کردن تأثیر گاز بر ارزیابی خواص گل و تجهیزات گردش کمک می‌کند و به واحدهای کنترل مواد جامد پایین‌دستی اجازه می‌دهد تا تغذیه‌ای قابل مدیریت‌تر دریافت کنند. برای پیمانکار حفاری یا خریدار تجهیزات، ارزش نه در یک رقم تجهیزات مجزا، بلکه در توانایی ادغام واحد با مخازن، پمپ‌ها، کنترل‌ها و شیوه‌های ایمنی موجود است. با شرایط عملیاتی تأیید شده، چیدمان منطقی، سوابق عملیاتی و نگهداری پیشگیرانه، دستگاه گازگیر خلاء می‌تواند یک واحد پشتیبان قابل اعتماد در سیستم کنترل مواد جامد سیال حفاری باشد.
